Κορονοϊός - Εβδομάδα 1η

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020

Σήμερα πήγα στο Ηράκλειο για να διδάξω Μαθηματική Βιολογία στην ιατρική.
Έμελλε να είναι το τελευταίο "δια ζώσης" μάθημα πριν το κλείσιμο των πανεπιστημίων.

Συνάντησα το Στέφανο. Μιλήσαμε για το παρατηρητήριο ψευδοεπιστήμης.
Στη συνάντησή μας ακολουθήσαμε τις οδηγίες του ΕΟΔΥ.

Συμφωνήσαμε ότι τα πανεπιστήμια θα κλείσουν "είναι απολύτως βέβαιο". Το ίδιο βράδυ ανακοινώθηκε το κλείσιμο σχολείων και πανεπιστημίων.
Επέστρεψα στα Χανιά.

Τρίτη 10 Μαρτίου 2020

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2020

Έκλεισαν σχολεία και πανεπιστήμια σήμερα.

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2020

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020

Σάββατο 14 Μαρτίου 2020

Κυριακή 15 Μαρτίου 2020

Κορονοϊός - εβδομάδα 2η

Δευτέρα 16 Μαρτίου

Σήμερα δόθηκαν νέες οδηγίες από τον ΕΟΔΥ σχετικά με τον τρόπο επιλογής όσων θα εξεταστούν

Οι καμπύλες αύξησης με βάση τα στοιχεία του WHO

Τρίτη 17 Μαρτίου

Τετάρτη 18 Μαρτίου

Σήμερα έκλεισαν τα εμπορικά καταστήματα. Πλέον θα είναι ανοικτά μόνο τα σούπερ μάρκετ και τα φαρμακεία.

Πέμπτη 19 Μαρτίου

Σήμερα στο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός επεσήμανε ότι αρκετοί συμπολίτες μας φεύγουν από τα μεγάλα αστικά κέντρα για να πάνε στην κατοικία τους στα νησιά - αυτό θα έχει ως συνέπεια να βρεθούν σε περιοχή που δεν έχει τις ιατρικές υποδομές που έχουν τα αστικά κέντρα.

Η ίδια φοβάμαι μήπως κάποιοι από τους ταξιδιώτες μεταφέρουν, εν αγνοία τους, την ασθένεια στα νησιά.

Παρασκευή 20 Μαρτίου

tanea.gr > Ελλάδα >

Επιστολή 33 πανεπιστημιακών υπέρ του νόμου Διαμαντοπούλου

Επιστολή στήριξης του ισχύοντος νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση έστειλαν σήμερα 33 καθηγητές Πανεπιστημίων, ημέρα που συζητείται στη Βουλή το νομοσχέδιο με τις αλλαγές που προτείνει ο υπουργός Παιδείας Κωνστανίνος Αρβανιτόπουλος. Παράλληλα με την επιστολή τους οι 33 εκφράζουν την αντίθεσή τους στο «ξήλωμα» όπως το χαρακτηρίζουν, του νόμου της Διαμαντοπούλου, το οποίο επιχειρείται όπως λένε αυτές τις ημέρες. Αναλυτικά η επιστολή.

TANEA Team 1 Αυγούστου 2012 | 17:35

Στηρίζουμε τον Νόμο 4009/2011 για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και είμαστε αντίθετες/οι στο ξήλωμά του που επιχειρείται τις μέρες αυτές, ΕΠΕΙΔΗ:
Ο Νόμος 4009:  

Από την ελπίδα στη διάψευση των προσδοκιών – Πέντε χρόνια από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές

1. Ενισχύει την αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων δίνοντάς τους, για πρώτη φορά τη δυνατότητα σύνταξης δικού τους οργανισμού που αποφασίζεται από τα ίδια και όχι από την Πολιτεία. Παράλληλα, ορίζει ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα οφείλει να λογοδοτεί στην κοινωνία, η οποία και το χρηματοδοτεί, και προβλέπει το Συμβούλιο του Ιδρύματος ως όργανο λογοδοσίας και ελέγχου της διοίκησης των ΑΕΙ και διασφάλισης της διασύνδεσής τους με την κοινωνία. Τα εξωτερικά μέλη του επιλέγονται με αυξημένη πλειοψηφία και άρα συναινετικά από  τα εκλεγμένα εσωτερικά. Αντίθετα, σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές αρκεί η απλή πλειοψηφία των παρόντων, με αποτέλεσμα να ευνοείται η επιβολή των ομάδων και φατριών που επικρατούν στο ίδρυμα.
3. Βοηθά στην κατεδάφιση της κομματοκρατίας καταργώντας την συμμετοχή των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση: ενώ ιδεοτυπικά η συμμετοχή των φοιτητών θεωρείται πράξη δημοκρατίας, δεν είναι λίγες οι φορές που οι αποφάσεις του συλλόγου των φοιτητών λαμβάνονται μετά από ανταλλαγή ύβρεων και άσκηση βίας, η ανάδειξη εκπροσώπων των φοιτητών γίνεται χωρίς καταστατικό, οι συνελεύσεις αποφασίζουν χωρίς απαρτία ή με αποκλεισμούς. Δίνοντας στους "εκπροσώπους" των παρατάξεων βήμα λόγου και δύναμη ψήφου στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ "επιδοκιμάζουμε" τέτοιου είδους φαινόμενα.
5. Σπάζοντας το οργανωτικό μονοπώλιο των τμημάτων, ο Ν. 4009 επιτρέπει τη δημιουργία νέων, ευέλικτων και διεπιστημονικών προγραμμάτων σπουδών, που στηρίζονται στη "συνένωση επιστημονικών δυνάμεων", όπως επιτάσσουν η εξέλιξη των επιστημών και οι ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας. Αντίθετα η αναγκαστική διατήρηση των τμημάτων ως μονάδων οργανωμένης γνώσης ευνοεί μόνον τη συντηρητική νοοτροπία όσων μένουν προσκολλημένοι στο δόγμα ότι η γνώση παράγεται και αναπαράγεται σε διακριτές «καθαρές» δομές. Σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές τα εργαστήρια, οι κλινικές και τα μουσεία επιστρέφουν στην ευθύνη των τμημάτων αντί για τις σχολές, διαιωνίζοντας καθηγητικά φέουδα και σπατάλη πόρων.
7. Για δεκαετίες τώρα, τα ελληνικά πανεπιστήμια διαμορφώθηκαν με βάση τη λογική ότι κάθε συλλογικά λαμβανόμενη απόφαση είναι και ορθή. Έτσι όμως, η ατομική ευθύνη κρύφτηκε κάτω από το χαλί του αλάθητου της συλλογικότητας! Ο Ν/ 4009 προβλέπει την επιλογή του Κοσμήτορα βάσει προσόντων από το Συμβούλιο του Ιδρύματος και την επιλογή των αξιολογητών των Καθηγητών από τον ανεξάρτητο Κοσμήτορα. Αντίθετα, σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές, ο Κοσμήτορας θα συνεχίζει να εκλέγεται από όλους τους Καθηγητές του Τμήματος, αλλά και να επιλέγει όσους θα κρίνουν τους Καθηγητές του Τμήματος! Έτσι δεν θα αλλάξει σε τίποτε η σημερινή κατάσταση στην οποία ο ορισμός από το ίδιο το Τμήμα με πρόταση του Τομέα των αξιολογητών των μελών του και η άτυπη πρακτική οι αξιολογούμενοι να προτείνουν τους αξιολογητές τους οδήγησαν σε καταστάσεις διαπλοκής αλλά και υποταγής των μελών ΔΕΠ χαμηλότερων κυρίως βαθμίδων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία σχέσεων συναλλαγής και διαπλοκής.

Ο νόμος 4009 εφαρμόζεται ήδη στα περισσότερα σημεία του χωρίς προσκόμματα. Είναι ώρα να εφαρμοστούν και οι υπόλοιπες διατάξεις του, όσες αφορούν τη διοίκηση των Πανεπιστημίων, των οποίων η εφαρμογή έχει μέχρι σήμερα παρεμποδιστεί από κομματικές ομάδες και Πρυτάνεις με ισχυρά κομματικά ερείσματα. Τυχόν αδυναμίες του μπορούμε να τις διορθώσουμε αφού πρώτα αυτές φανούν στην πράξη και μέσα από την εφαρμογή του. Είναι ώρα να επιτρέψουμε στα Πανεπιστήμια να αναπτύξουν σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοτροφοδότησης με τους πολίτες και την κοινωνία.  Ειδάλλως,  θα έχουμε χάσει μια ιστορική ευκαιρία για ουσιαστική αναβάθμιση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της χώρας μας.
1)      Γιώργος Ανωγειανάκις, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
2)      Μάρκος Ασσαέλ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
3)      Πέτρος Βασιλειάδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
4)      Λουκάς Βλάχος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
5)      Βασιλική Γεωργιάδου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
6)      Αχιλλέας Γραβάνης, Πανεπιστήμιο Κρήρης
7)      Άνα Γραμματικάκη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
8)      Παύλος Ελευθεριάδης, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
9)      Πέρσα Ζερή, Πάντειο Πανεπιστήμιο
10)  Ορέστης Καλογήρου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
11)  Δημήτριος Κανδυλάκης, Πολυτεχνείο Κρήτης
12)  Άγγελος Κανελλής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
13)  Αναστασία Καρρά, ΤΕΙ Ηπείρου
14)  Ελένη Κασάπη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
15)  Βάσω Κιντή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
16)  Ιωάννης Ληξουριώτης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
17)  Δάφνη Μανουσάκη, Πολυτεχνείο Κρήτης
18)  Καλλιόπη Μακρίδου, Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
19)  Αχιλλέας Μητσός, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
20)  Βασίλης Μούγιος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
21)  Κώστας Μπιλιαδέρης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
22)  Γιώργος Παγουλάτος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
23)  Χρήστος Παναγιωτίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
24)  Μάρκος Παπαγεωργίου, Πολυτεχνείο Κρήτης
25)  Λίνα Παπαδοπούλου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
26)  Βασίλης Παπάζογλου, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
27)  Κωνσταντίνος Πατέστος, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
28)  Θεόφιλος Πουταχίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
29)  Μπάμπης Σαββάκης, Πανεπιστήμιο Κρήτης
30)  Μιχάλης Σακελλαρίου, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
31)  Κώστας Σοφούλης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
32)  Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
33)  Μάγδα Τσολάκη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Brain drain ...

Έφυγα από την Ελλάδα για πρώτη φορά στην ηλικία των 18. 3 χρόνια Αγγλία, 5 1/2 χρόνια στο Seattle, μισό χρόνο στη Γαλλία, δύο χρόνια στη Washington και ένα χρόνο στην Ελβετία. Είχα τρομερή νοσταλγία και ανυπομονούσα πως και τι να επιστρέψω στην Ελλάδα. Επέστρεψα πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο Κρήτης ως συμβασιούχος. Έχοντας μείνει για 12 χρόνια ενήλικης ζωής στο εξωτερικό, δεν είχα ιδέα από την κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν μου είχε πει κανείς "δεν επιστρέφεις σε θέση συμβασιούχου". Τον πρώτο χρόνο κάναμε 6 μήνες να πρωτοπληρωθούμε, αλλά οι καθυστερήσεις δε σταμάτησαν εκεί. Οι καθυστερήσεις πάντα σε πολλαπλάσια των 3 μηνών. Κάποιοι ψυθίριζαν ότι διάφοροι στο υπουργείο "επενδύαν" τα χρήματα που ερχόταν από την ευρωπαϊκή ένωση, πριν μας δώσουν το "κεφάλαιο". Έκανα αιτήσεις για κάποια σταθερή θέση, συνήθως παίρναν τον "εσωτερικό" υποψήφιο.
Επιστρέφοντας στο Ηράκλειο από τη Ζυρίχη, ήταν τέτοια η νοσταλγία μου που σκεφτόμουν ότι θα φιλούσα το χώμα της Κρήτης. Ένα πράγμα δεν περνούσε από το μυαλό μου: ότι θα υπήρχε περίπτωση να ξαναφύγω.

Το χειμώνα του 2004, καταλαβαίνοντας ότι είχα φτάσει σε αδιέξοδο, έκανα ξανά τα χαρτιά μου για να επιστρέψω στις ΗΠΑ. Δέχτηκα μια θέση tenure-track στο πανεπιστήμιο Vanderbilt, ένα καλό ιδιωτικό στο Νασβιλ, Τενεσί. Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση όταν ανέλαβα καθήκοντα ήταν ότι στη συνέλευση των καθηγητών, όταν μιλούσα, άκουγαν την άποψή μου! Ήταν τρομερή αυτή η διαπίστωση, έδειχνε τι είχε προηγηθεί στην αγαπημένη πατρίδα...
Το Vanderbilt μου συμπεριφέρθηκε άψογα. Ένα σταθερό περιβάλλον, στο οποιο το κύριο μέλημα των συναδέλφων, του προέδρου του τμήματος, όλης της σχολής, ήταν να προσφέρουν σε κάθε ένα μέλος ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορεί να αποδόσει. Σχεδόν κάθε εβδομάδα περνούσε ο πρόεδρος του τμήματος από τα γραφεία μας: "Χρειάζεσαι κάτι; Γνωρίζεις ότι έχει προκηρυχθεί η τάδε ευκαιρία χρηματοδότησης; Την άνοιξη διοργανώνονται τα εξής σεμινάρια, αν θέλεις μπορείς να συνδιοργανώσεις ένα..."
Έμαθα τι σημαίνει συνεχής και ενεργή υποστήριξη. Είδα τις ενεργές προσπάθειες ενός προέδρου τμήματος ώστε το τμήμα να βελτιώσει τη θέση του στα rankings... Και η έρευνά μου να είναι η μόνη και καθημερινή μου έγνοια... Όλα περίφημα...

Κι όμως, αυτή η πλανεύτρα Κρήτη, δεν έλεγε να βγει από το μυαλό μου. Εξελέγην στο Πολυτεχνείο Κρήτης και είπα να δοκιμάσω την τύχη μου στην Ελλάδα για δεύτερη φορά...
Επιστρέφω το Μάιο του 2006. "Δοκιμαστικά", μου είπαν από το Vanderbilt. Αν δε σου αρέσει, επιστρέφεις πίσω. "Δοκιμαστικά" σκέφτηκα και εγώ...

Να μην τα πολυλογώ, πέρυσι το χειμώνα επέστρεψα για 7 μήνες στη Washington. Για 7 μήνες θυμήθηκα πως είναι να βρίσκεσαι σε ένα σταθερό, προβλέψιμο περιβάλλον. Θυμήθηκα πως είναι το να βρίσκεσαι σε περιβάλλον που ο ένας στηρίζει και σέβεται τον άλλο. Σε μια εργασία στην οποία οι αποδοχές σου επιτρέπουν να μην ανησυχείς για το ενοίκιο, για το εάν μπορείς να πληρώσεις για τη θέρμανση, και μπορείς να αφιερωθείς στην έρευνα.
Πίσω στην Ελλάδα της κρίσης, και στα Χανιά του airbnb, τα πράγματα δεν είναι εύκολα, ακόμα και για κάποιον που έχει σταθερή εργασία. Όλα τα σημαντικά, είναι προβληματικά. Οι μισθοί χαμηλοί, τα νοίκια "στο Θεό", η γραφειοκρατία ατελείωτη, η νομοθεσία συγκεχυμένη, δεν ξέρεις "τι θα σου ξημερώσει". Αισθάνεσαι ότι, αντί ο ένας να βοηθά τον άλλο, η χώρα είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα φέουδα και συχνά κρίνεσαι και λαμβάνονται αποφάσεις υπέρ σου (ή εναντίον σου) ανάλογα με το τι (νομίζουν) οι άλλοι ότι πρεσβεύεις ...
Όσο για την αναξιοκρατία, εναντίον της όλοι μιλάνε και όλοι κάπου κάνουν τα "στραβά μάτια"...

Οι συμπολίτες μας που πρώτα γνώρισαν τις στρεβλές καταστάσεις στην Ελλάδα και στη συνέχεια βρέθηκαν στο εξωτερικό, γνώρισαν τι σημαίνει να μπορείς να εργάζεσαι σε ένα περιβάλλον προβλέψιμο, στο οποίο η εργασία αναγνωρίζεται και αμοίβεται. Γνωρίζουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον στο οποιο επικρατεί ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο. Ένα περιβάλλον στο οποίο υπάρχει κατ' αρχήν εμπιστοσύνη του ενός προς τον άλλο, και στη βάση αυτής της εμπιστοσύνης ο ένας θα βοηθήσει τον άλλο. Ειδικά οι επιστήμονες, γνωρίζουν ένα περιβάλλον το οποίο τους προσφέρει όλες τις προϋποθέσεις για να δημιουργήσουν. Είναι πολύ σημαντικό για τον κάθε ένα από εμάς, να μπορεί να δημιουργεί. Και αυτή τη δυνατότητα την προσφέρουν οι χώρες που υποδέχονται το δικό μας "brain drain".
Αυτό το περιβάλλον, γιατί θα θελήσει να το αφήσει ο έλληνας του εξωτερικού;

Το εμπόριο τίτλων σπουδών ως "εργαλείο ανάπτυξης"

Θυμάμαι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο τότε υπουργός Παιδείας Πέτρος Ευθυμίου προωθούσε την ιδέα της διεύρυνσης του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας, η οποία έμεινε στη μνήμη μας με το γνωστό «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε ραχούλα και ΤΕΙ». Μάλιστα, τότε κυκλοφορούσε μια λίστα με τις πόλεις και κωμοπόλεις της χώρας με πληθυσμό άνω των 5.000 κατοίκων, με αναφορά για το εάν είχαν έστω ένα τμήμα ΤΕΙ. Τέτοια "έπρεπε να σχεδιαστούν".

Αντίστοιχης αισθητικής, αν όχι λογικής, είναι οι πρόσφατες συζητήσεις για δημιουργία μιας ελληνικής "αγοράς παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης". Η ίδια η υπουργός αναφέρει ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα "προσελκύσει φοιτητές από όλον τον κόσμο, με σημαντική βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και άμεσα οικονομικά οφέλη για τη χώρα. Η χώρα μας πολύ σύντομα θα αναδειχθεί σε περιφερειακό κέντρο εκπαίδευσης".

Δυστυχώς, όπως στο "σχεδιασμό" της κατανομής των τμημάτων ΤΕΙ ανά την επικράτεια, έτσι και σε αυτές τις εξαγγελίες λείπει οποιαδήποτε πειστική αναφορά στο πως θα διασφαλιστεί η ποιότητα του παρεχόμενου "εκπαιδευτικού προϊόντος".

"Να μην κερδίζει μόνο η Κύπρος και η Τουρκία" είχε κάποτε πει ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης.

Φαίνεται η αγωνία μας δεν είναι πλέον η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, αλλά το ποιός θα προσφέρει περισσότερους τίτλους σπουδών. Τα παραδείγματά μας έπαψαν να είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Γαλλία, η Φινλανδία - πλέον τα "παραδείγματα προς μίμηση" είναι η Κύπρος και η Τουρκία...

Για την προώθηση της ιδέας του σχεδιαζόμενου "περιφερειακού κέντρου εκπαίδευσης" τα επιχειρήματα δεν είναι πειστικά:

Το brain drain σίγουρα θέλουμε να το περιορίσουμε, αλλά ευχής έργο θα ήταν να θέλαμε να φέρουμε πίσω στη χώρα εκείνους που πρωτοπορούν και βρίσκονται στην αιχμή της έρευνας και που δεν θα δεχτούν να αναπτύξουν το ερευνητικό τους εργαστήριο σε ένα κολλέγιο τρίτης κατηγορίας όταν μπορούν να ερευνήσουν στο Harvard, στο ΕΤΗΖ, στο Berkeley, στην Οξφόρδη.

Το επιχείρημα της "οικονομικής αιμορραγίας" καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες... Στο όνομα της ανάσχεσης αυτής της "οικονομικής αιμορραγίας" έχει αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων τις τελευταίες δεκαετίες από 12% σε 80%. Οποιαδήποτε σωστή μελέτη θα είχε προσπαθήσει να αναζητήσει το πρόβλημα αυτών των πιέσεων για παροχή τίτλων σπουδών στο στρεβλά σχεδιασμένο πλαίσιο απόδοσης επαγγελματικών προσόντων, αλλά και στην άσχημα σχεδιασμένη (για να μην πω ανύπαρκτη) επαγγελματική εκπαίδευση. Η εμμονή στην περαιτέρω διεύρυνση της τριτοβάθμιας, εκφράζει τη λάθος κατανόηση των πολύ σοβαρών προβλημάτων στο χώρο της εκπαίδευσης.

Το ότι μπορούμε να προσελκύσουμε φοιτητές από όλο τον κόσμο - γι' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Το τρίπτυχο "λίγο κρασί, λίγο ήλιος, θάλασσα" είναι σίγουρα ελκυστικό για πολύ κόσμο, ιδιαίτερα εάν στη χώρα προέλευσης έχουν περισσότερο αξία οι τίτλοι σπουδών και όχι η ποιότητα. Εξ'αλλου, ας μην ξεχνάμε, πολλά diploma mills έχουν ανοίξει στην περιοχή, τα οποία προσφέρουν τίτλους σπουδών εύκολα και άκοπα.

Η ποιότητα δε διασφαλίζεται με τις μάλλον αφελείς εξαγγελίες ότι "ο συναγωνισμός με τα δημόσια πανεπιστήμια θα οδηγήσει στην βελτίωση του επιπέδου παρεχόμενης εκπαίδευσης για όλους" - πόσο συντέλεσαν τα ιδιωτικά της Κύπρου, που είναι πολύ χαμηλά στις διεθνείς κατατάξεις, σίγουρα όχι στην πρώτη χιλιάδα, στη βελτίωση του δημόσιου Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο βρίσκεται σε κατάταξη μεταξύ 401-500 στον κόσμο;

Θα με ρωτήσετε κάποιοι: "Τι πειράζει εάν δημιουργηθούν 30 νέα πανεπιστήμια, σε θέσεις κατάταξης 3000 έως 20.000 στον κόσμο;"
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: όσο δεν εξυγιαίνεται το πλαίσιο απόδοσης επαγγελματικών προσόντων και άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, το γνωσιακό υπόβαθρο των νέων πτυχιούχων θα βαίνει μειούμενο. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που παραμένει εγκλωβισμένη στα "τυπικά προσόντα" για τη στελέχωση φορέων και οργανισμών, η οποία εδώ και μισό αιώνα αδυνατεί να διακρίνει την ποιότητα - αντιθέτως μοριοδοτεί την ποσότητα (π.χ. διαφορετικών τίτλων προσόντων), μια χώρα της οποιας ο νομοθέτης αδυνατεί να κάνει τη διάκριση μεταξύ τίτλου σπουδών από το Caltech και τίτλου σπουδών από το φυσικό Καβάλας, αναγκαστικά θα συνεχίσει να στελεχώνει τον κρατικό μηχανισμό βάσει "τυπικών προσόντων". Έάν, κατά μέσο όρο, η ποιότητα του μέσου τίτλου σπουδών βαίνει μειούμενη, η ποιότητα του επιστημονικού προσωπικού της χώρας θα είναι αντίστοιχη.
Εάν δεν μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση της ποιότητας, η πείρα έχει δείξει ότι οι καλύτεροι θα φεύγουν προς τις χώρες που όχι μόνο μπορούν να κάνουν τη διάκριση, αλλά την εκτιμούν με το σωστό τρόπο.

Προς το παρόν, το ζητούμενο είναι να γίνει κατανοητή η ανάγκη διάκρισης της ποιότητας από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Τα υπόλοιπα έπονται.

O μύθος ότι με τις μετεγγραφές τα κεντρικά ΑΕΙ βουλιάζουν και τα περιφερειακά αδειάζουν. Οι "ελεύθερες" μετεγγραφές του 2014-15

Ο νόμος 4264/2014 (νόμος Λοβέρδου), επέτρεψε σε πολλές κατηγορίες φοιτητών (πολύτεκνοι, τρίτεκνοι, κ.α.) να μεταφέρουν τη θέση εισαγωγής τους σε αντίστοιχο πανεπιστημιακό τμήμα άλλου ΑΕΙ. Οι δικαιούχοι φάνηκαν να είναι πολλοί και οι εφημερίδες συναγωνίζονταν η μία την άλλη σε δυσοίωνες προβλέψεις για τον τελικό αριθμό μετεγγραφομένων. Χαρακτηριστικό ήταν το πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα.



Παρά τα δημοσιεύματα, μετά τις μετεγγραφές του 2014-15 με βάση τον παραπάνω νόμο και όπως φάνηκε εκ των υστέρων, τα κεντρικά ΑΕΙ δε «βούλιαξαν» και τα περιφερειακά δεν «άδειασαν». «Κακές» περιπτώσεις υπήρξαν σε κεντρικά ΑΕΙ αλλά και σε περιφερειακά ΑΕΙ. Η υπερβολές που ακούστηκαν σχετικά για τον αριθμό των μετεγγραφομένων, θα είχε αποφευχθεί εάν είχαν μελετηθεί προσεκτικά οι κατηγορίες των αντίστοιχων τμημάτων και η κατανομή των φοιτητών με βάση τον τόπο καταγωγής.

Αναλυτικά:

Προτάσεις αναμόρφωσης τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Κατά το μόττο: «Το ψάρι .. από την κεφαλή», όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, σέρνεται, και έχει τη «σφραγίδα» των εκάστοτε πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες, είτε ασκούσαν πελατειακές πολιτικές, είτε αδυνατούσαν να αναγνώσουν και να αντιμετωπίσουν τα πάμπολλα προβλήματα του εκπαιδευτικού τοπίου.

Πρώτα κάποια γενικά σχόλια:

Πριν την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια πρώτη εξυγίανση του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας. Το σκεπτικό γι' αυτή την πρόταση είναι απλό: Εάν απαιτήσουμε αυστηρές προδιαγραφές για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, τις ίδιες θα πρέπει να πληρούν και τα δημόσια. Σήμερα όμως λειτουργούν τμήματα ΑΕΙ τα οποία, σύμφωνα με τις αξιολογήσεις της ΑΔΙΠ «έχουν καρκίνο». Εάν, τραγικές περιπτώσεις τμημάτων σε δημόσια ΑΕΙ, συνεχίζουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους, τραγικές περιπτώσεις θα συναντήσουμε και στα μη κρατικά ΑΕΙ. 

Πολλές οικογένειες ενδιαφέρονται πρωτίστως για το «χαρτί» και δευτερευόντως για τις ουσιαστικές σπουδές του νέου. Όμως, σπουδές σε ένα «λάθος» περιβάλλον, διαμορφώνουν «λάθος» νοοτροπίες. Η κριτική αφορά και στα δημόσια ΑΕΙ. Στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής, να διαμορφώνει σωστούς πολίτες, οι οποίοι, ως σωστοί πολίτες, θα είναι και σωστοί επαγγελματίες. 

Προϋπόθεση ενός πολίτη που σέβεται την πολιτεία, είναι μια πολιτεία που σέβεται τον πολίτη. 

Ο σεβασμός ξεκινά από τους δασκάλους και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία, στα μάτια του μαθητή, εκπροσωπούν την πολιτεία, προς το μαθητή. Θα πρέπει το εκπαιδευτικό σύστημα να βοηθά το νέο να αναπτύξει τα ταλέντα του, να κυνηγήσει τους στόχους του, αλλά και να του ανοίξει νέους ορίζοντες.

Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ως πρότυπες κοινότητες, θα πρέπει να είναι ο στόχος: πρότυπες, ως προς το μαθησιακό, το οργανωτικό, το κτιριακό περιβάλλον, αλλά και ως προς τις «πόρτες» που ανοίγει, στις δυνατότητες που προσφέρει στα μέλη της κοινότητας.